อาณาจักรดนตรี ของ "ตองพี"

ช่วงทีื่พวกเราเล่นที่ร้าน GEGGO เป็นอะไรที่เพลินๆมาก

ถึงแม้ซาวน์ที่ร้านจะไม่ค่อยดีี ตู้คีย์บอร์ดก็ไม่มี จนหลังๆเราต้องยกเอาตู้กีต้าร์เล็กๆเอาไปทำเป็น monitor คีย์บอร์ดบนเวทีก็ตาม

แต่แขกที่ีมาฟังเพลงที่ร้าน เป็นอะไรที่โดนใจมากๆ ไม่ว่าเราจะเล่นเพลงอะไร แขกจะร้องตามได้ทั้งนั้น

เป็น ร้านเดียว ที่เราเล่นเพลง Yellow ของ Coldplay หรือจะเป็นเพลง Don't look back in Anger ของ Oasis แล้วแขกร้องตามได้ (จริงๆมันก็เป็นเพลงดังน้า ไม่รู้ทำไมคนมาเที่ยวไม่ค่อยรู้จักกัน "^^)

ส่วนพี่อิ๋วเจ้าของร้าน ก็แนวได้ใจมากๆ

" เอ็งจะเล่นเพลงเหี้ยไร มึงก็เล่นเลย เต็มที่ พี่อยากเห็นพวกเอ็งเล่นในแบบของตัวเองว่ะ แต่อย่าเล่นมั่วละกัน ไม่งั้นกูไล่พวกมึงออกแน่ ฮ่าๆๆ" พี่อิ๋วพูด

แจ่มมาก....

แต่ถึงแม้จะดีอย่างไร การที่เราได้เล่นเพียงแค่วันเดียวต่อสัปดาห์ มันก็ยังน้อยไป พวกเราเลยออกตระเวนหาร้านออดิชั่นกันต่อ

บังเอิญ ในช่วงสงกรานต์ พวกเราได้ไปเล่นที่ร้านๆนึงย่าน อตก. โดยที่ร้านจ้างมาเล่นแค่คืนเดียว พอลงจากเวที พี่เสกเลยไปถามเจ้าของร้านว่า แถวนี้มีร้านไหนรับออดิชั่นมั้งมั้ย

พี่ เจ้าของร้านบอกว่า แถวนี้มีวงแล้วทั้งนั้น แต่ มีที่ๆนึง ที่เป็นแหล่งของร้านที่เคยอยู่ในที่ดินของการทางรถไฟฯ ที่โดนไล่ที่จาก อตก. ไปรวมตัวเปิดผับกันที่นั่น

นั่นคือ รัชดาซอยสี่

หลังจากสงกรานต์ไม่กี่วัน พวกเราเลยเดินทางไปที่รัชดาซอยสี่ เพื่อตามหาร้านกัน

ในตอนนั้น รัชดาซอยสี่เพิ่งสร้างใหม่ๆ พวกเราหลงทางกันพักนึง เพราะในละแวกนั้นไม่ได้มีทีท่าว่าจะมีผับมาอยู่กันเยอะๆเลย

"เฮ้ย นั่นไงๆ ซอยสี่ๆ หน่องเลี้ยวเข้าไปเลย" พี่ป้องพูดเมื่อเห็นป้าย รัชดา 4 อยู่ข้างหน้า

"ใช่เหรอ พี่เค้าบอกผิดป่าว มันไม่เหนมีผับเลยอ่ะ" พี่หน่องถามด้วยความสงสัย (จริงๆเราก็สงสัยแบบนั้นแหละ)

"เออน่า ลองเข้าไปดูก่อน " พี่ป้องตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน

พอ เลี้ยวเข้าไปนิดนึงเท่านั้นแหละ ตะลึงเลย!!! สิ่งที่เราเห็นคือ ผับ ผับทั้งนั้น ทั้งที่กำลังก่อสร้างอยู่ และที่สร้างเสร็จแล้ว อารมณ์เหมือนกับ ตลาดนัดอะไรซักอย่าง แบบนั้นเลย...

"เริ่มตรงไหนดีวะ ร้านเยอะโคดๆ" พี่เสกบอก

"ก็เดินๆดูก่อนละกัน เนอะ" พี่ป้องพูด

พวก เราเดินถามร้านที่สร้างเสร็จแล้ว (บางทีต้องเดินหลบกองปูน กองทรายด้วย ฮ่าๆๆ) ก็ได้เบอร์มาหลายร้าน บางร้านก็นัดออดิชั่นกันวันพรุ่งนี้เลย

เหมือนเป็นอาถรรพ์สำหรับพวกเรา เพราะว่า พวกเราออดิชั่นในร้านที่รัชดาซอยสี่ เกือบสิบร้าน แต่ไม่ไ่ด้งานเลย

ในช่วงนั้น รัชดาซอยสี่ เป็นแหล่งบันเทิงที่สร้างความตกต่ำให้กับวงการนักดนตรีกลางคืนเป็นอย่างมาก

ด้วย ความที่ ร้านส่วนใหญ่เป็นร้านเล็กๆ มีหุ้นส่วนร้านๆนึง ไม่ต่ำกว่า สามคน และแทบไม่ลงทุนกับระบบเสียงสำหรับเล่นสดเลย (ร้านใหญ่ๆในตอนนั้น ก็จะมี RAD, ซาเล้ง, snop พวกนี้จะค่อนข้างลงทุนหน่อย)

และที่สำคัญมากๆคือ ไม่ลงทุนกับการจ้างวงดนตรีดีๆมาเล่น (แต่ก็นะ วงดีๆเค้าก็คงไม่มาเล่นร้านแบบนี้หรอก)

วงดนตรีที่เราเคยๆเห็นมาเล่นก็คือ พวกเด็กๆที่เพิ่งทำวงได้ไม่นาน ขอแค่กูมีร้านเล่น เอาไว้โชว์สาว ก็พอแล้ว ค่าตัวแทบไม่สน

ไม่น่าเชื่อว่า บางวงรับค่าตัวกันแค่ คนละร้อยยี่สิบ ต่อ 1.30 ชั่วโมง!!!!

เ็ป็นอัตราที่ต่ำต้อยมากๆ และแน่นอนว่า ฝีมือ ย่อมแปรผันตามราคา จ้างถูก ก็เล่นห่วย 55+

แต่ร้านก็ยังกล้าจ้างนะ ออกแนว เสียงดังตังค์มา

ด้วยเหตุนี้ เลยทำให้ราคานักดนตรีตกต่ำอย่างถึงที่สุด วงดนตรีหลายๆวง เวลาไปออดิชั่น ถึงขั้นตัดราคากันอย่างหน้ามืด.....

ดังนั้น พวกเราเลยคงยังเล่นที่ GEGGO ตามเดิม

แต่ วันนึง พี่เสกก็มาบอกว่า ร้านแถวๆบางกะปิ ที่พี่เสกเคยแว่บๆไปถามหาที่ออดิชั่น โทรมาบอกว่า ให้ไปเล่นแทน สองวัน ถ้าถูกใจก็จะรับเข้าเล่นประจำเลย

พวกเราดีใจกันมากๆ เพราะว่าแถวบางกะปิมันค่อนข้างใกล้กับที่พักของพวกเรา...

โดยไม่รู้ว่า ที่ร้านนี้ จะสร้างเรื่องราวให้กับพวกเรา ต้องจดจำ ไปอีกนาน แสนนาน.....

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ผ่านมา

ประสบการณ์ชีวิตนักดนตรีกลางคืน ตอนที่ 1 - จุดเริ่มต้น

ประสบการณ์ชีวิตนักดนตรีกลางคืน ตอนที่ 2 - ที่มาของชื่อวง และการออกหางาน

ประสบการณ์ชีวิตนักดนตรีกลางคืน ตอนที่ 3 - ครั้งแรก และครั้งที่สอง

ประสบการณ์ชีวิตนักดนตรีกลางคืน ตอนที่ 4 - Palm Spring ผิดที่ผิดทาง และ ออดิชั่นที่ร้าน GEGGO